Το κατοχικό δάνειο.

Γράφει ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης. Μαθηματικός, Πολιτειολόγος, Δρ. Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Μέλος της Ελληνικής Επιτροπής στη διεθνή Συνδιάσκεψη για το χρυσό των Ναζί στο Λονδίνο το 1997, εισηγητής στην ελληνογερμανική διάσκεψη Δελφών το 1996 και στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη Αλεξανδρούπολης το 2005 για το Δημόσιο Χρέος. Το άρθρο αυτό το βρήκα στο ενδιαφέρον ιστολόγιο “Vanessa111” [www.vanessa111.wordpress.com]. Το πρωτότυπο άρθρο δείτε το εδώ.

Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ’αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της. Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής.

Ελεύθερος να πεθάνεις!

Paul Krugman

Άρθρο του Νομπελίστα Οικονομολόγου κ. Paul Krugman στους New York Times.

Πίσω στο 1980, ακριβώς όταν η Αμερική έκανε την πολιτική της στροφή προς τη Δεξιά, ο Μίλτον Φρίντμαν «δάνεισε» τη φωνή του στην αλλαγή μέσα από την διάσημη τηλεοπτική εκπομπή «Free to Choose» («Είσαι ελεύθερος να διαλέξεις»). Από επεισόδιο σε επεισόδιο, ο προσηνής οικονομολόγος ταύτισε την ελεύθερη οικονομία με την προσωπική επιλογή και δύναμη, ως ένα ελπιδοφόρο όραμα που θα απηχούσε και θα ενίσχυε ο Ρόναλντ Ρίγκαν.

Αλλά αυτό ήταν τότε. Σήμερα το «ελεύθερος να διαλέξεις» έχει μεταβληθεί σε «ελεύθερος να πεθάνεις».

Όπως θα φαντάζεστε, αναφέρομαι σε αυτά που συνέβησαν κατά το ντιμπέιτ με το ρεπουμπλικανικό κόμμα για την προεδρία. Ο Γουόλφ Μπλίτζερ από το CNN ρώτησε τον βουλευτή Ρον Πολ τί θα έπρεπε να γίνει αν ένας 30χρονος άνδρας που έχει επιλέξει να μην πληρώνει ασφάλιση, ξαφνικά βρεθεί σε ανάγκη εξάμηνης εντατικής περίθαλψης. Ο κ. Πολ απάντησε, «Αυτή είναι η ελευθερία – το να παίρνεις τα ρίσκα σου». Ο κ. Μπλίτζερ επέμεινε ξαναρωτώντας αν «η κοινωνία θα έπρεπε απλώς να τον αφήσει να πεθάνει».

Και το πλήθος ξέσπασε υποστηρίζοντας και φωνάζοντας «Ναι!»

11 η Σεπτεμβρίου. Μια δεκαετία μετά.

Noam Chomsky

Από το “Κουτί της Πανδώρας” [www.koutipandoras.gr] η παρούσα ανάρτηση. Εκπληκτικό άρθρο, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Περάσαμε τη 10η επέτειο της φρικαλέας 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, η οποία, όπως είναι ευρέως διαδεδομένο, άλλαξε τον κόσμο. Την 1η Μαΐου, ο φερόμενος εγκέφαλος του εγκλήματος, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, δολοφονήθηκε στο Πακιστάν από μια ομάδα επίλεκτων κομάντο Navy SEALs των ΗΠΑ, αφού συνελήφθη, άοπλος και ανυπεράσπιστος, στην επονομαζόμενη Επιχείρηση Geronimo.

Πλήθος αναλυτών έχουν επισημάνει ότι παρότι ο Μπιν Λάντεν τελικά σκοτώθηκε, είχε καταφέρει κάποιες σημαντικές επιτυχίες στον πόλεμό του κατά των ΗΠΑ: “επανειλημμένα υποστήριζε ότι ο μόνος τρόπος να εκδιωχθούν οι ΗΠΑ από τον μουσουλμανικό κόσμο και να ηττηθούν οι σατράπες του, ήταν η διεξαγωγή μιας σειράς μικρών αλλά ακριβών πολέμων στους Αμερικάνους που θα τους οδηγούσε τελικά στη χρεοκοπία”, όπως επισημαίνει ο Έρικ Μαργκόλις. Σε μια “αιμορραγία των ΗΠΑ”, όπως ήταν τα ακριβή του λόγια.

Οι αυθαιρεσίες και ο εκφυλισμός μιας κυβέρνησης.

Jean-Jacques Rousseau

Από το περίφημο “Κοινωνικό Συμβόλαιο” του Ζ.Ζ. Ρουσσώ [εκδοτικό ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, σελίδες 140-143].
Καθώς η ατομική βούληση επιδρά αδιάκοπα πάνω στη γενική βούληση, έτσι κι η κυβέρνηση ασκεί μιαν αδιάκοπη προσπάθεια πάνω στον κυρίαρχο λαό. Κι όσο περισσότερο αυτή η προσπάθεια αυξάνει, τόσο πιο πολύ αλλοιώνεται η κυβερνητική οργάνωση. Και καθώς δεν υπάρχει εδώ καμιά άλλη βούληση σώματος που ν’ αντισταθεί σ” αυτή του ηγεμόνα και να επιφέρει ισορροπία μαζί της, θα φτάσουμε αργά ή γρήγορα στο σημείο όπου ο ηγεμόνας θα καταπιέσει τελικά τον κυρίαρχο λαό και θα παραβιάσει το κοινωνικό συμβόλαιο. Αυτό ακριβώς είναι το εσώτερο κι αναπόφευκτο βίτσιο κι ελάττωμα, που από τη στιγμή που θα δημιουργηθεί το πολιτκικό σώμα προσπαθεί αδιάκοπα να το καταστρέψει, το ίδιο καθώς τα γερατιά κι ο θάνατος φθείρουν και καταστρέφουν αναπόφευκτα το σώμα του ανθρώπου.
Υπάρχουν δυο γενικοί τρόποι σύμφωνα με τους οποίους μια κυβέρνηση εκφυλίζεται, – δηλαδή όταν περιστέλλεται στον εαυτό της, ή όταν το Κράτος διαλύεται.
Η κυβέρνηση περισφίγγεται γύρω από τον εαυτό της όταν περνά από την πλειοψηφία στη μειοψηφία, δηλαδή από τη δημοκρατία στην αριστοκρατία κι από την αριστοκρατία στη βασιλεία. Κι αυτή είναι άλλωστε η φυσική της κλιση [ΣτΣ: Η αρχή διαμόρφωσης κι η πρόοδος της δημοκρατίας της Βενετίας, μέσα στη λιμνοθάλασσα της προσφέρει ένα αξιόλογο παράδειγμα σχετικά μ’ αυτή την αλληλουχία. Κι είναι εξαιρετικά εκπληκτικό το γεγονός ότι οι Βενετοί, πάνω από χίλια διακόσια χρόνια τώρα μοιάζουν να μη βρίσκονται ακόμη παρά στο δεύτερο στάδιο, που άρχισε την εποχή του Serar Diconcilio δηλ. στα 1198.

Κίνα.

Κίνα

Από το καταπληκτικό βιβλίο του Καθηγητή κ. Γιάννη Βαρουφάκη, “Κρίσης Λεξιλόγιο. Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν” [εκδοτικό ΠΟΤΑΜΟΣ, έκδοση 2011, σελίδες 72-74].

«Αφήστε την Κίνα να κοιμάται. Γιατί όταν ξυπνήσει, θα σειστεί ο κόσμος» (Ναπολέων Βοναπάρτης, 1816). Ο λήθαργος της Κίνας διακόπηκε με το τέλος της «Πολιτιστικής Επανάστα­σης» (1966-1976) και την άνοδο του Deng Xiao Ping στην εξουσία το 1978. Ακολούθησε μια δεκαετία πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων και σταδιακής ενσωμάτωσης της χώρας στην παγκόσμια οικονομία, οι οποίες οδήγησαν την αγροτική και τη βιομηχανική παραγωγή σε αύξηση με ετήσιους ρυθμούς της τάξης του 10%. Το πραγματικό εισοδημά των αγροτών τη συγκεκριμένη δεκαετία διπλασιά­στηκε, ενώ η βιομηχανία αναπτύχθηκε κυρίως στις παράκτιες περιοχές κοντά στη Σαγκάη και στο Χονγκ Κονγκ.

Τη δεκαετία του 1990 η ανάπτυξη της οικονομίας έλαβε νέα ώθηση με σύνθημα τη δημιουργία μιας «σοσι­αλιστικής οικονομίας της αγοράς». Τα βασικά συστατικά του κινεζικού οικονομικού μοντέλου ήταν η προσέλ­κυση ξένων πολυεθνικών εταιρειών στις οποίες το κινεζικό κράτος προ­σέφερε δωρεάν τεράστιες κτιριακές, ενεργειακές και μεταφορικές υποδο­μές, γενναίες φοροαπαλλαγές καθώς και στρατούς εργαζόμενων δικής του επιλογής και ευθύνης. Αυτό που το κράτος ζητούσε ως αντάλλαγμα για όλα αυτά τα πλουσιοπάροχα δώρα ήταν: σταθερούς χαμηλούς μισθούς (αν και τουλάχιστον διπλάσιους εκεί­νων που οι εργαζόμενοι λάμβαναν ως τότε), τη δέσμευση ότι η πολυεθνική θα εισήγαγε συγκεκριμένες νέες τεχνολο­γίες και κάποια ελάχιστα ποσοστά (της τάξεως του 60%) επανεπενδύσεων των κερδών στην εντόπια παραγωγή.

Το σχέδιο της Τουρκίας για την ΑΟΖ.

Δείτε εδώ το πρωτότυπο.

Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου…Του Σάββα Καλεντερίδη.

Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την εποχή του Ψυχρού Πολέμου παρελκυστικά και καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος, κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των χωρών του ΝΑΤΟ και κυρίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα. Με την καθοριστική στήριξη των ως άνω χωρών, η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, το οποίο, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, συνεχίζει να κατέχει διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής στην πολύπαθη νήσο.

Εγκληματικότητα και κοινωνικές δομές.

Ο κ. Βασίλης Φίλιας

Άρθρο του καθηγητή και πρώην Πρύτανη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. κ. Βασίλη Φίλια, από το βιβλίο του, “Κοινωνιολογικές προσεγγίσεις” [εκδοτικό ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, έκδοση 1997], σελίδες 148-159].

Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι τα κρούσματα ληστειών, που σημειώθηκαν τον τελευταίο καιρό, είναι τυχαία και σαν φαινόμενα παροδικά. Η αδεξιότητα και ο κακός προγραμ­ματισμός των «επιχειρήσεων» δεν θα πρέπει να μας ξεγελά­νε ούτε από την άποψη της σοβαρότητας αυτών των εκδηλώ­σεων ούτε, πολύ περισσότερο, από την άποψη του κινδύ­νου επανάληψης αυτών των περιστατικών σε μεγαλύτερη κλί­μακα καί με καλύτερη οργάνωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι βαθμιαία αλλάζει η τυπική εικόνα της ελληνικής εγκλημα­τικότητας με μια συνεχή τάση ενίσχυσης του στοιχείου της βίαιης αδικοπραγίας. Τη θέση του μικρολωποδύτη, του απατεώ­να παίρνουν στοιχεία, που λειτουργούν με «οπλισμένο χέρι»^- μια μετατόπιση, που οπωσδήποτε έχει τη σημασία της και πρέπει να ερμηνευτεί. Πρόκειται για ένα φαινόμενο σχετικά νέο για την Ελλάδα, ασφαλώς, όμως όχι για ένα φαινόμενο στε­νά ελληνικό, αλλά για ένα φαινόμενο παγκόσμιο.