Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΟΥ

ΟΝΟΜΑ-ΕΠΩΝΥΜΟ: Γιώργος Εμμ. Φραγκούλης.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.
Ημερομηνία γέννησης: 1-12-1957.
ΕΔΡΑ: Ηράκλειο Κρήτης, Οδός 1866 αριθμός 82, ΤΚ 71202.
Φιλόσοφοι-Συγγραφείς: Θουκυδίδης, Αριστοτέλης, Νίτσε, Καζαντζάκης, Πλούταρχος, Ευ. Λεμπέσης, Γουσταύος Λε Μπον, Β. Ραφαηλίδης.
Μουσικοί: Neil Diamond, Shirley Bassey, Pink Floyd [Roger Waters], Genesis, Γρ. Μπιθικώτσης, Στ. Καζαντζίδης, Β. Σκουλάς.
7 η Τέχνη: The Rock, Vertigo.
Αγαπημένη ενασχόληση: Φιλοσοφία, Ιστορία.
Επαγγελματική προτίμηση: Αστικό Δίκαιο, Ποινικό Δίκαιο.
Επικοινωνία: e-mail1: gf1957@ymail.com, e-mail2: g.f1957@hotmail.com, e-mail3: georgefragoulis06@gmail.com.
Facebook: http://facebook.com/gfragoulislawyer
Κανάλι Youtube: gflawer
Τηλ/ Fax:    2811-750695,         ΚΙΝ: 6977-474047.
Ιστοσελίδες: 1) www.gfragoulis.blogspot.com, 2) www.gf1957.wordpress.com.
videoεπικοινωνία: Skype: fragoulisg1, ooVoo: gfragoulis, MSN: g.f1957@hotmail.com
Επαγγελματικές επιτυχίες: Δυο επιτυχίες που χάραξαν ανεξίτηλα τη σταδιοδρομία μου: η μια ήταν μια απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/ των Κρήτης του 1991 που αθώωσα ένα Δημοσιογράφο που παρομοίασε τους Έλληνες Δικαστές με τους κλέφτες [πρώτη αθωωτική απόφαση στην Ελλάδα από το 1947 για περιϋβριση δικαστικής αρχής]. Η υπεράσπιση αυτής της υπόθεσης λίγο έλλειψε να επιφέρει την πρόωρη διακοπή της σταδιοδρομίας μου αφού μετά την έκδοση της καταδικαστικής πρωτόδικης απόφασης και μέχρι τη διεξαγωγή της εφετειακής δίκης δεν ξανακέρδισα καμιά απόφαση! Το Κράτος των Δικαστών δεν συγχωρεί! Η απόφαση αυτή ήταν η πρώτη αθωωτική στην Ελλάδα μετά το 1947 που νομοθετήθηκε το έγκλημα αυτό. Δυο χρόνια αργότερα, το 1993, καταργήθηκε από τον Δικαστή-Υπουργό Δικαιοσύνης και αγωνιστή της Δημοκρατίας κ. Γεώργιο Κουβελάκη το έγκλημα αυτό και παρέμεινε ως “προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους” [Ποινικός Κώδικας άρθρο 181]. Η άλλη ήταν η υπεράσπιση [1993 Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Κρήτης] μιας υπόθεσης ναρκωτικών με απειλή καταδίκης δις σε ισόβια η οποία μετατράπηκε σε 14 μήνες φυλάκιση.
Αγαπημένες φιλοσοφικές σκέψεις: 1. “Το μέγιστον εις σωτηρίαν πόλεως και ομόνοιαν, μηδένα πένητα μηδέ πλούσιον είναι των πολιτών. Μετάφραση. Το πιο σπουδαίο που χρειάζεται μια πολιτεία για να σωθεί και να μονοιάσει είναι, να μην υπάρχει πλούσιος και φτωχός πολίτης [Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Σόλων-Ποπλικόλας, πργφ. 16]“. 2. “Ει γαρ και ταυτον εστιν ενι και πολει, μειζον γε και τελειοτερον το της πολεως φαινεται και λαβειν και σωζειν. αγαπητον μεν γαρ και ενι μονω, καλλιον δε και θειοτερον εθνει και πολεσιν. Μετάφραση. Γιατί κι αν ακόμη είναι το ίδιο για ένα και για την πόλη, φαίνεται βέβαια ότι το αγαθό της πόλης είναι μεγαλύτερο και τελειότερο από του ενός πολίτη και ως προς την απόκτηση και ως προς τη διαφύλαξη του. Γιατί είναι επιθυμητό το αγαθό και για ένα μόνο πολίτη, αλλά είναι καλύτερο και θεεικότερο όταν υπάρχει στους λαούς και στις πόλεις [Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια. 1094 b]“. 3. “Ουδέν γαρ όφελος νόμων ισότητα παρεχόντων, ην αφαιρείται τα χρέα τους πένητας. Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Σύγκριση Σόλωνα-Ποπλικόλα, πργφ. 3 [Γιατί, ποιο το όφελος αν οι νόμοι δίνουν ισότητα την οποία στερούν τα χρέη από τους φτωχούς;]. 4. “εγω γαρ ηγουμαι πολιν πλειω ξυμπασαν ορθουμενην ωφελειν τους ιδιωτας ή καθ΄ εκαστον των πολιτων ευπραγουσαν, αυθροαν δε σφαλλομενην. καλως μεν γαρ φερομενος ανηρ το καθ΄ εαυτον διαφθειρομενης της πατριδος ουδεν ησσον ξυναπολλυται, κακοτυχων δε εν ευτυχουση πολλω μαλλον διασωζεται. οποτε ουν πολις μεν τας ιδιας συμφορας οια τε φερειν, εις δ΄ εκαστος τας εκεινης αδυνατος, πως ου χρη παντας αμυνειν αυτη, και μη ο νυν υμεις δρατε. ταις κατ΄ οικον κακοπραγιαις εκπεπληγμενοι του κοινου της σωτηριας αφιεσθε, και εμε τε τον παραινεσαντα πολεμειν και υμας αυτους οι ξυνεγνωτε δι΄ αιτιας εχετε. Μετάφραση. Εγώ νομίζω ότι μια πολιτεία ωφελεί περισσότερο τους πολίτες της, όταν ως σύνολο ορθοποδεί παρά όταν οι πολίτες της ευημερούν ο καθένας χωριστά αλλά η πολιτεία ως σύνολο αποτυγχάνει. Γιατί, αν η πατρίδα καταστραφεί, χάνεται ταυτόχρονα μαζί της και ο πολίτης, όσο και αν ως άτομο είναι πετυχημένος, ενώ σε μια πατρίδα που ευημερεί, σ΄αυτή και ένας αποτυχημένος πολίτης έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να διασωθεί. Αφού λοιπόν η πολιτεία είναι ικανή να βαστά τις συμφορές των πολιτών της, αλλά ο καθένας χωριστά είναι ανίκανος να υπομένει τις δικές της, οφείλουμε να τη βοηθήσουμε όλοι και να μην κάνουμε αυτό που κάνετε τώρα εσείς, που χτυπημένοι από τις οικογενειακές σας συμφορές, αδιαφορείτε για την κοινή σωτηρία, και κατηγορείτε τόσο εμένα που σας συμβούλευσα να πολεμήσετε, όσο και τους εαυτούς σας που συναποφασίσατε τον πόλεμο” [Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο II, πργφ 60]“. 5. “Όταν αναγνωρίζουμε κάτι το ξεχωριστό σ΄ ένα άνθρωπο, βάζουμε φωτιά να του το κάψουμε. Γι΄ αυτό, φυλάξου απέναντι στους μικρόψυχους αυτούς ανθρώπους! Μπροστά σου εκείνοι νιώθουν τη μικρότητα τους, κι η ταπεινότητα τους φρενιάζει κι αστράφτουν ενάντια σου με κρυφή εκδικητικότητα. Δεν έχεις προσέξει πόσο συχνά απομένουν σιωπηλοί όταν τους πλησιάζεις, και πως η δύναμη τους φεύγει από πάνω τους σαν καπνός από φωτιά που σβήνει; Ναι, φίλε μου, είσαι η κακή συνείδηση για τους γείτονες σου: γιατί είναι όλοι ανάξιοι σου. Έτσι, σε μισούν και θάθελαν με απόλαυση να σου ρουφήξουν το αίμα. Οι γείτονες σου θάναι πάντα μύγες φαρμακερές: το κάθε τι που είναι μεγάλο μέσα σου, θα τους κάνει πιο φαρμακερούς και πιο πολύ να μοιάζουνε με μύγες. Πέταξε φίλε μου στη μοναξιά σου κι εκεί όπου ο αγνός, ορμητικός αγέρας φυσά! Δεν είναι της μοίρας σου εσένα να σκοτώνεις μύγες!” [Φρ. Νίτσε].