Δημοκρατία- Ανυπακοή!

εγω γαρ ηγουμαι πολιν πλειω ξυμπασαν ορθουμενην ωφελειν τους ιδιωτας ή καθ΄ εκαστον των πολιτων ευπραγουσαν, αυθροαν δε σφαλλομενην. καλως μεν γαρ φερομενος ανηρ το καθ΄ εαυτον διαφθειρομενης της πατριδος ουδεν ησσον ξυναπολλυται, κακοτυχων δε εν ευτυχουση πολλω μαλλον διασωζεται. οποτε ουν πολις μεν τας ιδιας συμφορας οια τε φερειν, εις δ΄ εκαστος τας εκεινης αδυνατος, πως ου χρη παντας αμυνειν αυτη, και μη ο νυν υμεις δρατε. ταις κατ΄ οικον κακοπραγιαις εκπεπληγμενοι του κοινου της σωτηριας αφιεσθε, και εμε τε τον παραινεσαντα πολεμειν και υμας αυτους οι ξυνεγνωτε δι΄ αιτιας εχετε. Μετάφραση. Εγώ νομίζω ότι μια πολιτεία ωφελεί περισσότερο τους πολίτες της, όταν ως σύνολο ορθοποδεί παρά όταν οι πολίτες της ευημερούν ο καθένας χωριστά αλλά η πολιτεία ως σύνολο αποτυγχάνει. Γιατί, αν η πατρίδα καταστραφεί, χάνεται ταυτόχρονα μαζί της και ο πολίτης, όσο και αν ως άτομο είναι πετυχημένος, ενώ σε μια πατρίδα που ευημερεί, σ΄αυτή και ένας αποτυχημένος πολίτης έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να διασωθεί. Αφού λοιπόν η πολιτεία είναι ικανή να βαστά τις συμφορές των πολιτών της, αλλά ο καθένας χωριστά είναι ανίκανος να υπομένει τις δικές της, οφείλουμε να τη βοηθήσουμε όλοι και να μην κάνουμε αυτό που κάνετε τώρα εσείς, που χτυπημένοι από τις οικογενειακές σας συμφορές, αδιαφορείτε για την κοινή σωτηρία, και κατηγορείτε τόσο εμένα που σας συμβούλευσα να πολεμήσετε, όσο και τους εαυτούς σας που συναποφασίσατε τον πόλεμο” [Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο II, πργφ 60].
——————————————————————————————————————————
Ει γαρ και ταυτον εστιν ενι και πολει, μειζον γε και τελειοτερον το της πολεως φαινεται και λαβειν και σωζειν. αγαπητον μεν γαρ και ενι μονω, καλλιον δε και θειοτερον εθνει και πολεσιν. Μετάφραση. Γιατί κι αν ακόμη είναι το ίδιο για ένα και για την πόλη, φαίνεται βέβαια ότι το αγαθό της πόλης είναι μεγαλύτερο και τελειότερο από του ενός πολίτη και ως προς την απόκτηση και ως προς τη διαφύλαξη του. Γιατί είναι επιθυμητό το αγαθό και για ένα μόνο πολίτη, αλλά είναι καλύτερο και θεεικότερο όταν υπάρχει στους λαούς και στις πόλεις [Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια. 1094 b].
—————————————————————————————————————————-
ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ: Αρκτεον γ΄ όμως [Ωστόσο, πρέπει να υπακούς]. ΚΡΕΩΝ: Ούτοι κακως γ΄ αρχοντος [Όχι βέβαια, αν δεν κυβερνάς σωστά]. ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ: Ω, πολις πολις [Ω, πόλη, πόλη!]. ΚΡΕΩΝ: Καμοι πολεως μετεστιν, ουχι σοι μονω [Κι εγώ έχω στην πόλη δικαιώματα, όχι εσύ μόνο], Σοφοκλής, Οιδίπους Τύραννος, 627-630.

Ο Παπανδρέου προσπαθεί να ενισχύσει τις κολόνες.

Δείτε το ξενόγλωσσο δημοσίευμα του Economist εδώ.
Οι υποσχέσεις του Πρωθυπουργού για δημοσιονομική λιτότητα δεν έχουν πείσει τις αγορές.
Οι διάδοχες Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν καταφέρει να εξαπατήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση για το μέγεθος του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας και του δημόσιου χρέους της, κατηγορώντας τους προκατόχους τους και υποσχόμενοι μετά ότι θα τα κάνουν καλύτερα. Φτάνει πια. Η οργή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ένα άλμα στο προσχεδιασμένο έλλειμμα για το 2009 από 6,7 % του Εθνικού Ακαθάριστου Προϊόντος [υπολογισμός από την πρώην Κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία] σε 12,7 % [ο υπολογισμός έγινε από την νέα Κεντροαριστερή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ] βοήθησε στο να πυροδοτηθεί μια κατάρρευση στις αγορές των Ελληνικών Ομολόγων κι ακόμη, να προκαλέσει τρομερές προειδοποιήσεις ότι η χώρα ίσως πήγαινε για χρεοκοπία! [go bust].
Για τώρα, η ιδέα της Ελλάδας να πρέπει να αναζητήσει ένα σχέδιο διάσωσης από τους συνεταίρους της στην περιοχή του Ευρώ ή να κάνει έκκληση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για βοήθεια είναι υπό συζήτηση. Ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνστανίνου λέει ότι δεν είχε καθόλου τέτοιες συνομιλίες με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του. Προσθέτει ότι καμιά Κυβέρνηση της περιοχής του Ευρώ θα μπορούσε ποτέ να καταφύγει στο Δ.Ν.Τ. Αλλά η ανελέητη διάθεση των αγορών θα μπορούσε, παρ΄ όλα αυτά, να αλλάξει τα πράγματα.

Η ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΡΓΑΣΙΑΣ

Την υπερεργασία δεν την εφεύρε το κεφάλαιο. Παντού όπου ένα μέρος της κοινωνίας κατέχει το μονοπώλιο των μέσων παραγωγής, ο εργάτης, ελεύθερος είτε ανελεύθερος, είναι υποχρεωμένος στο χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για τη συντήρηση του εαυτού του να προσθέτει παραπανίσιο χρόνο εργασίας για να παράγει τα μέσα συντήρησης για τον ιδιοχτήτη των μέσων παραγωγής, αδιάφορο αν ο ιδιοχτήτης αυτός είναι Αθηναίος «καλός καγαθός», ετρούσκος θεοκράτης, civis romanus, νορμανδός βαρόνος, αμερικάνος δουλοχτήτης, μπογιάρος της Βλαχίας, σύγχρονος λαντλόρδος ή κεφαλαιοκράτης. Στο μεταξύ είναι καθαρό πως όταν σε ένα οικονομικό κοινωνικό σχηματισμό δεν επικρατεί η ανταλλακτική αξία, αλλά η αξία χρήσης του προϊόντος, η υπερεργασία περιορίζεται από ένα στενότερο ή ευρύτερο κύκλο αναγκών, ο χαρακτήρας όμως της ίδιας της παραγωγής δε γεννάει μια απεριόριστη ανάγκη υπερεργασίας. Απαίσια εμφανίζεται γι΄ αυτό η υπερβολική εργασία στην αρχαιότητα, όταν πρόκειται να αποχτηθεί η ανταλλαχτική αξία στην αυτοτελή χρηματική της μορφή, στην παραγωγή χρυσού και ασημιού. Καταναγκαστική δουλειά μέχρι θανάτου είναι εδώ η επίσημη μορφή της υπερεργασίας. Φτάνει να διαβάσει κανείς το Διόδωρο το Σικελιώτη. Ωστόσο, στον αρχαίο κόσμο αυτές είναι εξαιρέσεις. Μόλις όμως οι λαοί που η παραγωγή τους κινείται ακόμη στις κατώτερες μορφές της εργασίας του δούλου, της αγγαρείας κλπ τραβηχτούν σε μια παγκόσμια αγορά που κυριαρχείται από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής και κάνει κύριο συμφέρον την πούληση των προϊόντων τους στο εξωτερικό, προστίθεται στις βάρβαρες φρικαλεότητες της δουλείας, της δουλοπαροικίας κλπ, η πολιτισμένη φρικαλεότητα της υπερβολικής εργασίας. Γι΄ αυτό, η εργασία των μαύρων στις νότιες Πολιτείες της αμερικανικής Ένωσης διατηρούσε κάποιο μετριοπαθή πατριαρχικό χαρακτήρα, όσο η παραγωγή απόβλεπε κυρίως στην κάλυψη των άμεσων αναγκών των δουλοχτητών. Στο βαθμό που η εξαγωγή μπαμπακιού γινόταν ζήτημα ζωτικού συμφέροντος των Πολιτειών αυτών, η υπερβολική εργασία του μαύρου, και που και που η ανάλωση της ζωής του μέσα σε εφτά χρόνια εργασίας, γινόταν παράγοντας ενός υπολογισμένου και υπολογιστικού συστήματος. Δεν επρόκειτο πια για την απόσπαση από αυτόν μιας ορισμένης μάζας ωφέλιμων προϊόντων. Επρόκειτο στο εξής για την παραγωγή της ίδιας της υπεραξίας.

Ας υποθέσουμε ότι η εργάσιμη ημέρα αριθμεί 6 ώρες αναγκαία εργασία και 6 ώρες υπερεργασία. Στην περίπτωση αυτή ο ελεύθερος εργάτης προσφέρει στον κεφαλαιοκράτη 6 Χ 6 ή 36 ώρες υπερεργασία την εβδομάδα. Είναι το ίδιο σαν να δουλεύει 3 μέρες τη βδομάδα για τον εαυτό του και 3 μέρες τη βδομάδα δωρεάν για τον κεφαλαιοκράτη. Αυτό όμως δε φαίνεται. Η υπερεργασία και η αναγκαία εργασία συγχωνεύονται η μια με την άλλη. Γι΄ αυτό μπορώ την ίδια σχέση να την εκφράσω κι έτσι, λχ. Ότι στο κάθε λεπτό της ώρας ο εργάτης δουλεύει 30 δευτερόλεπτα για τον εαυτό του και 30 δευτερόλεπτα για τον κεφαλαιοκράτη. Διαφορετικά έχει το ζήτημα με την αγγαρεία. Η αναγκαία εργασία που εκτελεί λ.χ ο αγρότης της Βλαχίας για τη συντήρηση του εαυτού ου χωρίζεται χωρικά από την υπερεργασία του για το μπογιάρο. Τη μια εργασία την εκτελεί στο δικό του χωράφι, την άλλη στο αρχοντικό κτήμα. Γι′ αυτό και τα δυο μέρη του χρόνου εργασίας υπάρχουν ανεξάρτητα το ένα δίπλα στο άλλο. Στη μορφή της αγγαρείας, η υπερεργασία χωρίζεται με ακρίβεια από την αναγκαία εργασία. Είναι φανερό ότι η διαφορετική αυτή μορφή εμφάνισης δεν αλλάζει τίποτα στην ποσοτική σχέση υπερεργασίας και αναγκαίας εργασίας. Τρεις μέρες υπερεργασία τη βδομάδα παραμένουν τρεις μέρες εργασίας που δεν δημιουργεί κανένα ισοδύναμο για τον ίδιο τον εργάτη, αδιάφορο αν η υπερεργασία αυτή λέγεται αγγαρεία ή μισθωτή εργασία. Στον κεφαλαιοκράτη όμως η βουλιμία για υπερεργασία εκδηλώνεται με την τάση της άμετρης παράτασης της εργάσιμης ημέρας, στον μπογιάρο πιο απλά: με το άμεσο κυνήγι των ημερών αγγαρείας.

Οι κρίσεις, που στη διάρκεια τους διακόπτεται η παραγωγή και τα εργοστάσια εργάζονται μόνο σύντομο χρονικό διάστημα, μόνο μερικές μέρες τη βδομάδα, δεν αλλάζουν φυσικά τίποτα στην τάση για παράταση της εργάσιμης ημέρας. Όσο περισσότερο περιορίζονται οι δουλειές, τόσο μεγαλύτερο πρέπει να είναι το κέρδος από κάθε δουλειά που γίνεται. Όσο λιγότερο χρόνο μπορεί να συνεχίζεται η εργασία, τόσο περισσότερος χρόνος υπερεργασίας πρέπει να πραγματοποιείται. Να τι μας πληροφορούν οι επόπτες εργασίας για την περίοδο της κρίσης 1857-1858: «μπορεί να το θεωρήσει κανείς ασυνέπεια το γεγονός ότι γίνεται κάποια εργασία πέρα από τα κανονικά χρονικά όρια σε εποχή που πάει άσχημα το εμπόριο, όμως η κακή του κατάσταση σπρώχνει τους ασυνείδητους ανθρώπους σε υπερβασίες, έτσι εξασφαλίζουν ένα πρόσθετο κέρδος … Τη στιγμή που στην περιοχή μου 122 εργοστάσια έχουν τελείως εγκαταλειφθεί, 143 μένουν κλειστά και όλα τα υπόλοιπα εργάζονται ένα μέρος του χρόνου, συνεχίζεται η εργασία πέρα από τα χρονικά όρια που καθορίζει ο νόμος … Μόλο που λόγω της κακής κατάστασης των εργασιών, τα περισσότερα εργοστάσια εργάζονται μόνο το μισό χρόνο, εξακολουθώ, όπως και πρώτα, να παίρνω τον ίδιο αριθμό καταγγελιών ότι καθημερινά κλέβουν από τους εργάτες μισή ώρα ή 3/ 4 της ώρας με παραβιάσεις των νομοθετικά κατοχυρωμένων χρονικών ορίων του φαγητού και της ανάπαυσης». Το πρόσθετο κέρδος που βγαίνει από την υπερβολική εργασία, πέρα από το χρόνο που καθορίζει ο νόμος, φαίνεται πως αποτελεί τόσο μεγάλο πειρασμό για πολλούς εργοστασιάρχες, που δεν μπορούν να αντισταθούν σ΄ αυτόν. Υπολογίζουν στην τύχη ότι δε θα τους ανακαλύψουν και λογαριάζουν πως ακόμη και στην περίπτωση που θα τους ανακαλύψουν, το τιποτένιο πρόστιμο και τα τιποτένια δικαστικά έξοδα τους εξασφαλίζουν πάντως κάποιο κέρδος. Όπου ο πρόσθετος χρόνος κερδίζεται με το άθροισμα μικροκλοπών που γίνεται στη διάρκεια της ημέρας, οι επόπτες συναντούν αξεπέραστες σχεδόν δυσκολίες για να τις αποδείξουν. Όπως βλέπουμε, στην ατμόσφαιρα αυτή δεν αποτελεί μυστικό η δημιουργία υπεραξίας με την υπερεργασία. «Αν μου επιτρέψτε να βάζω τους εργάτες να εργάζονται μόνο δέκα λεπτά παραπανίσιο χρόνο την ημέρα, βάζετε στην τσέπη μου 1000 στερλίνες το χρόνο», μου είπε ένας αξιότιμος εργοστασιάρχης. «Τα άτομα του χρόνου είναι τα στοιχεία του κέρδους» [Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόμος Ι, 1867, σελίδες 246-254, εκδοτικό Σύγχρονη Εποχή].

————————————-

Παρατήρηση blogger: Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ένα από τα αίτια της παρούσας “κρίσης”. Έχω τονίσει, πρόσφατα, ότι η Globalismus, είναι επιστροφή στη φεουδαρχία, με την έννοια ότι παράγεται τεράστιος πλούτος που κατανέμεται στους λίγους, εν αντιθέσει με την πρώϊμη φάση της εμφάνισης κι ανάπτυξης του κεφαλαιοκρατικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος. Αφού λοιπόν έσκασε μια από τις παρασιτικές μορφές ύπαρξης της Globalismus, το χρηματιστήριο εμπορευμάτων και αξιών, ήρθε η ώρα της δόξας της υπερεργασίας. Αυτή εμφανίζεται σήμερα με τη μορφή π.χ. Volkswagen, εργασία μερικών ωρών απλήρωτων κλπ. Αλλά όπως μας πληροφορεί ο μεγάλος και-κορυφαίος- αναλυτής αυτού του τρόπου παραγωγής, “δώστε 10 λεπτά καθημερινής υπερεργασίας και θα μου βάζετε στην στέπη μου 1000 στερλίνες!!”. Φανταστείτε τι κέρδος βγαίνει από απλήρωτες ώρες υπερεργασίας!! Και το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: η παρούσα “κρίση” για ποιον είναι; Για τον εργαζόμενο και το φτωχό αγρότη ή για τον κεφαλαιοκράτη και τον μεγαλέμπορο; Όσο θα παράγεται τεράστιος πλούτος, όπως σήμερα με την τρομακτική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, κρίση οικονομική για την ανθρωπότητα δε νοείται, νοείται όμως διατάραξη των ποσοστών κλοπής ανάμεσα σε κλέπτες και θύματα κλοπής!

Δίωξη για την υπόθεση Siemens!

Διαβιβάσθηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου στην Εισαγγελία Εφετών Αθήνας ο φάκελλος κατά του ανακριτή της υπόθεσης Siemens για άσκηση ποινικής δίωξης του. Δείτε το δημοσίευμα του Τρωκτικού εδώ. Δείτε τις δικές μου, προγηθείσες και επιβεβαιωθείσες-από την πορεία των πραγμάτων-αναρτήσεις, σε άλλη ιστοσελίδα μου, εδώ κι εδώ. Αν ασκηθεί δίωξη εναντίον του, πέραν της πειθαρχικής που ξεκίνησε ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Παπανικολάου, οι μέρες του είναι μετρημένες, ακόμη κι αν αθωωθεί!, στην Ελληνική Δικαιοσύνη. Για τον απλούστατο λόγο πως δε θα τον παίρνει κανείς στα σοβαρά!

Δουλεία! Πραγματικότητα ή φάντασμα;

Η δουλεία είναι μια οικονομική κατηγορία όπως και μια άλλη. Έχει κι αυτή το ίδιο τις δυο πλευρές της. Ας αφήσουμε εδώ την κακή πλευρά κι ας μιλήσουμε για την καλή πλευρά της δουλείας. Εννοείται πως δεν πρόκειται παρά για την άμεση δουλεία, για τη δουλεία των μαύρων στο Σουρινάμ, στη Βραζιλία, στις νότιες περιοχές της Βόρειας Αμερικής.

Η άμεση δουλεία είναι ο μοχλός της αστικής βιομηχανίας το ίδιο όπως κι οι μηχανές, η πίστη κλπ. Χωρίς δουλεία δεν υπάρχει σύγχρονη βιομηχανία. Η δουλεία είναι εκείνη που δίνει στις αποικίες την αξία που έχουν. Οι αποικίες είναι εκείνες που δημιούργησαν το παγκόσμιο εμπόριο. Και το παγκόσμιο εμπόριο είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη μεγάλη βιομηχανία. Έτσι η δουλεία είναι μια οικονομική κατηγορία με πολύ μεγάλη σημασία.

Χωρίς τη δουλεία, η Βόρεια Αμερική, η πιο προοδευτική χώρα, θα μετατρεπόταν σε χώρα πατριαρχική [φεουδαρχική]. Σβήστε τη Βόρεια Αμερική από το χάρτη του κόσμου και θάχετε την αναρχία, την ολοκληρωτική παρακμή του εμπορίου και του σύγχρονου πολιτισμού. Εξαφανείστε τη δουλεία και θάχετε διαγράψει την Αμερική απ΄ το χάρτη των λαών. Έτσι η δουλεία, γιατί είναι μια οικονομική κατηγορία, υπήρχε πάντα μέσα στους θεσμούς των λαών. Οι σύγχρονοι λαοί κατάφεραν απλά και μόνο να μεταμφιέσουν τη δουλεία στις ίδιες τις χώρες τους, μα την έχουν επιβάλλει χωρίς μάσκα στο νέο κόσμο [Καρλ Μαρξ, Η αθλιότητα της φιλοσοφίας, σελίδα109, εκδοτικό "Αναγνωστίδης"].

——————–

Παρατήρηση blogger: Η μεταμφιεσμένη δουλεία στο σημερινό σάπιο, νεοφεουδαρχικό σύστημα [Globalismus], είναι η μερική απασχόληση, η δωρεάν υπερεργασία, και η ωμή, απροκάλυπτη δουλεία έχει επιβληθεί στους οικονομικούς παραδείσους των πρώην “κομμουνιστικών” χωρών [Κίνα, Βιετνάμ κλπ].

Χωρις σχόλια!

Che fece… Il gran rifiuto.

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντας το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξανάλεε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ΄ όχι-το σωστό-εις όλην την ζωή του.
[Καβάφης].

Ποιος φταίει;

“Της σης λατρείας την εμήν δυσπραξίαν σαφώς επίστασ′, ου αν αλλάξαιμι εγώ [Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης, 979], Μετάφραση. Εγώ τη δυστυχία μου, να το ξέρεις, δεν θάλλαζα ποτέ με τη σκλαβιά σου”.
——————————————————
Οι λίγοι που αντιστέκονται γίνονται αφορμή να καυχάται, εκ των υστέρων, για αντίσταση, η μεγάλη πλειοψηφία των συμβιβασμένων [Χρ. Γιανναράς].
——————————————————————————————
“Η ιστορία δουλεύει σε βάθος, περνά από πολλαπλές φάσεις όταν είναι να ξεθάψει ένα γερασμένο σχήμα. Η τελευταία φάση μιας ξεπερασμένης μορφής της παγκόσμιας ιστορίας είναι η κωμωδία της. Οι θεοί της Ελλάδας, που είχαν πια λαβωθεί θανάσιμα, τραγικά, στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, ώφειλαν να υποστούν κι άλλο ένα θάνατο, κωμικό τη φορά αυτή, στους διαλόγους του Λουκιανού. Γιατί η πορεία αυτή της ιστορίας; Για να μπορέσει η ανθρωπότητα να αποχωριστεί ξένοιαστα το παρελθόν της” [Καρλ Μαρξ, Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου].
————————————————————————–
“Κακό αυτό, κι όμως αναγκάζεσαι να μην εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο, αναγκάζεσαι να τον φοβάσαι, ακόμα και να τον μισείς! Διχάζεται ο άνθρωπος. Κι ενώ θάθελε μόνο ν΄ αγαπάει, δεν το μπορεί! Πως να τον συγχωρέσεις τον άνθρωπο, όταν εκείνος σου ρίχνεται σαν τ΄ άγριο θεριό, όταν δε σε λογαριάζει για ζωντανή ψυχή και βαράει κλωτσιές στ΄ ανθρώπινο το πρόσωπο σου; Δεν κάνει να σχωράς! Όχι επειδή δεν το μπορείς εσύ–εγώ τις προσβολές στον εαυτό μου θα τις καταπιώ όλες–αλλά γιατί δεν θέλω να βοηθήσω τους βιαστές, δεν θέλω να μάθουν τους άλλους να δέρνουν πάνω στη δικιά μου ράχη. Δεν κάνει να σχωράω τίποτα το κακό, έστω κι αν δε με βλάφτει εμένα! Εγώ δεν είμαι μονάχος στη γη! Σήμερα θα του επιτρέψω να με προσβάλει, κι ίσως το μόνο που θα κάνω, θάναι να γελάσω για την προσβολή, δεν θα με πειράζει το φέρσιμο, αύριο όμως, αφού θα έχει δοκιμάσει πάνω μου τη δύναμη του, ο βιαστής θ΄ αρχίσει να γδέρνει τον άλλο. Κι έτσι αναγκάζεσαι να βλέπεις τους ανθρώπους διαφορετικά τον καθένα, αναγκάζεσαι να κοντρολάρεις αυστηρά την καρδιά σου, να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους: τούτοι είναι δικοί μου, κι εκείνοι ξένοι. Κάνεις αυτό που πρέπει, κι όμως δεν παρηγοριέσαι!” [Μαξίμ Γκόρκι, Η μάνα].
————————————————————–
Και ήταν καιροί που ατίναχτο
μέγα αστροπελέκι, κάτι
πρωταγρίκητο κι ως τότε κι ανιστόρητο,
απ΄ την Άσπρη Θάλασσα ως το Δούναβη,
και ίσα πέρα από τα πόδια του Ευφράτη
κρέμουνταν απάνω από τον κόσμο,
κάψαλα και στάχτη να τον κάμη,
και λιγοθυμούσ΄ η Ανατολή,
κι έτρεμε και η Δύση σαν καλάμι.
Και ήταν καιροί που η Πόλη
πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε,
και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε,
και καρτέραγ΄ ένα μακελάρη [Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου]..
—————————————————————–
“Αυτό είναι ζωή! Βλέπεις πως στέκουνται αντιμέτωποι οι άνθρωποι μεταξύ τους; Δεν το θες κι όμως βαράς! Και ποιον; Ένα αδικημένο σαν και σένα γιατί είναι κουτός. Αστυνομία, χωροφυλάκοι, χαφιέδες, όλοι τους είναι εχθροί μας, κι όμως όλοι αυτοί είναι άνθρωποι σαν και εμάς, τους πίνουν κι αυτουνών το αίμα, κι αυτουνούς δεν τους θεωρούν για ανθρώπους. Σε όλα σαν κι εμάς! Κι όμως τους στρέφουν τους ανθρώπους, τον ένα ενάντια στον άλλο, τους τυφλώνουν με την κουταμάρα και με το φόβο, τους έχουν όλους δεμένους χειροπόδαρα, τους πατάν και τους ρουφάνε, ξεζουμίζουν και δέρνουν τον ένα με τον άλλο. Μετέτρεψαν τους ανθρώπους σε ντουφέκια, ρόπαλα, πέτρες κι ύστερα σου λεν: αυτό είναι το Κράτος! Αυτό είναι έγκλημα μάνα! Απαίσια δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων, δολοφονία ψυχών. Καταλαβαίνεις, σκοτώνουν την ψυχή. Βλέπεις τη διαφορά ανάμεσα σε κείνους και σε μας: έδωσε ο άνθρωπος ένα μπάτσο και συχαίνεται, ντρέπεται, πονάει. Συχαίνεται, αυτό είναι το σπουδαιότερο! Ενώ εκείνοι, σκοτώνουν ήρεμα χιλιάδες, χωρίς να λυπηθούν, χωρίς τρεμούλιασμα της καρδιάς, σκοτώνουν με ευχαρίστηση! Και ποδοπατούν θανάσιμα τους πάντες και τα πάντα, μόνο και μόνο για να προστατέψουν το ασήμι, το χρυσάφι, τα τιποτένια χαρτιά, όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια που τους δίνουν την εξουσία πάνω στους ανθρώπους. Δεν προστατεύουν τον εαυτό τους σκοτώνοντας το λαό, παραμορφώνοντας τις ψυχές των ανθρώπων, δεν τα κάνουν αυτά για τον εαυτό τους, αλλά για την περιουσία τους. Δεν προφυλάν τον εαυτό τους από μέσα, αλλά απ΄ έξω” [Μαξίμ Γκόρκι, Η μάνα].
——————————————————————————————–
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε Εβραίους, δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε τσιγγάνους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος.
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε κομμουνιστές δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ, αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει [Μπρεχτ].

Οι ήρωες μπορεί να είναι υπεράνω των νόμων;

Κων/ νος Παπαρηγόπουλος

“Ο Μιλτιάδης είχε πολλούς εχθρούς στην Αθήνα εξαιτίας της ισχυρογνωμοσύνης του και του απότομου χαρακτήρα του. Κυρίως τον εχθρεύονταν οι Αλκμαιωνίδες [για την ταυτότητα του Οίκου των Αλκμαιωνιδών, δες εδώ], γιατί η υπεροχή του μείωσε το κύρος τους και γιατί υποψιάζονταν ότι μπορούσε να γίνει τύραννος της πόλης. Ο χειρότερος για την πατρίδα κίνδυνος και η δόξα που απέκτησε ο Μιλτιάδης από τη νίκη του στο Μαραθώνα, στην αρχή υποχρέωσαν τους Αλκμαιωνίδες να σωπάσουν. Μάλιστα, όταν οι Πέρσες, αφού έφυγαν από το Μαραθώνα, κατευθύνθηκαν προς το Φάληρο, είχε γίνει αντιληπτό ότι κινήθηκαν προς τα εκί από κάποιο σήμα που έγινε από την Αττική. Είχε, λοιπόν, κυκλοφορήσει φήμη ότι το σήμα το έκαναν οι Αλκμαιωνίδες. Η πληροφορία ήταν εντελώς αβάσιμη, γιατί οι Αλκμαιωνίδες ήταν αδύνατο να θέλουν να αποκατασταθεί η τυραννίδα των Πεισιστρατιδών, καθώς αυτοί την είχαν πολεμήσει περισσότερο από όλους τους άλλους. Τη φήμη όμως αυτή πιθανότατα να την είχε διαδώσει ο Μιλτιάδης, για να ταπεινώσει ακόμη περισσότερο τους αντιπάλους του. Γι΄ αυτό οι Αλκμαιωνίδες δεν τόλμησαν να διαφωνήσουν με την πρόταση του Μιλτιάδη για την άγνωστη εκστρατεία. Ήδη όμως, όταν ο Μιλτιάδης γύρισε πίσω χωρίς να φέρει χρήματα στους Αθηναίους και χωρίς να έχει προσθέσει στις κτήσεις τους την Πάρο, αλλά έχοντας προξενήσει μόνο καταστροφές, και από το γεγονός αυτό είχε δημιουργηθεί πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια προς το άτομο του, ήταν πολύ φυσικό οι Αλκμαιωνίδες να επωφεληθούν από αυτή τη μεταστροφή της κοινής γνώμης. Πράγματι, ο Ξάνθιππος, που εκπροσωπούσε τη σπουδαία εκείνη οικογένεια, κατηγόρησε στο δικαστήριο τον Μιλτιάδη ότι εξαπάτησε τους Αθηναίους και ότι παρέσυρε την πόλη σε μια στρατιωτική επιχείρηση άδικη, ντροπιαστική και επιζήμια, επειδή μισούσε ένα από τους Πάριους.

Τοξικοί εφιάλτες! Η καταστροφή στη BHOPAL της Ινδίας.

Δημοσιεύεται, απόσπασμα μαζί με τη μετάφραση του, από ένα ογκοδέστατο ιντερνετικό [δες εδώ] δημοσίευμα για τη φρίκη της Bhopal στην Ινδία το 1984 σαν σήμερα, φρικιαστική “επέτειο” για τις τοξικές μολύνσεις, χειρότερες και από αυτή του Τσερνόμπιλ. Για να μην ξεχνάνε οι νεώτεροι που ήταν αγέννητοι όταν συνέβη αυτή η φρίκη. Η φρίκη που δείχνει το τεράστιο ανθρώπινο κόστος που πληρώνει μια υπανάπτυκτη χώρα για να εισέλθει στον “παράδεισο” της βιομηχανικής ανάπτυξης! Δυστυχώς, η αξία του ανθρώπου αναγνωρίζεται μόνο στα χαρτιά, μόνο στα λόγια! Η παρούσα, λεπτομερέστατη ανάρτηση είναι ειλημμένη από την καταπληκτική εγκυκλοπαίδεια Free Dictionary. Το εργοστάσιο που προκάλεσε τον όλεθρο ανήκε στην αμερικανική Union Carbide [γνωστότερη σαν κατασκευάστρια των μπαταριών Ucar].
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ BHOPAL

Η καταστροφή της Bhopal συνέβη τις πρώτες ώρες του πρωϊνού της 3 Δεκεμβρίου του 1984, στην καρδιά της πόλης της Bhopal στην πολιτεία της Ινδίας, τη Madhya Pradesh. Ένα δευτερεύον εργοστάσιο φυτοφαρμάκων της Union Carbide απελευθέρωσε σαράντα τόννους μεθυλοϊσοκυάνιου αερίου, σκοτώνοντας αμέσως 3000 ανθρώπους και, τελικά, προκαλώντας τουλάχιστον δέκα πέντε χιλιάδες μέχρι είκοσι δυο χιλιάδες συνολικά θανάτους! Η Bhopal συχνά αναφέρεται σαν μια από τις χειρότερες βιομηχανικές καταστροφές του κόσμου.

Η κριτική ως θεμέλιο της Δημοκρατίας

Η σημερινή ανάρτηση είναι ειλημμένη από μια συλλογή άρθρων του κ. Σαράντου Καργάκου “Προβληματισμοί, τόμ’ ΣΤ, 1997, σελίδες 13-17]. Το άρθρο αυτό γράφτηκε στις 28-10-1988.
——————————————————————————–
“Κανείς δε θα χαρακτηρίσει δημοκρατική οργάνωση ένα κόμμα που καλύπτεται από ένα πέπλο μυστικότητας για όλους εκείνους που δεν είναι μέλη του” [Β.Ι. Λένιν, τι να κάνουμε;]. Στην απολογία του ο Σωκράτης, με το λεπτότατο πνεύμα που τον διέκρινε, παρομοιάζει την Αθηναϊκή πολιτεία με μαγλόσωμο αλλά νωθρό άλογο, και τον εαυτό του με την αλογόμυγα, που το ξυπνά και το κρατά σε εγρήγορση. Αυτό το ρόλο παίζει μέσα στην πολιτική κοινωνία η κριτική. Αφυπνίζει τις συνειδήσεις των πολιτών, βγάζει την πολιτεία από το λήθαργο της και την “οιστρηλατεί”.
Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της αλήθειας. Αυτό σημαίνει ότι τίποτα το ψεύτικο δε μπορεί να επιζήσει μέσα στη δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία. Τα πάντα είναι ανάγκη να φωτίζονται από άπλετο φως και να έρχονται στην επιφάνεια: οι αυθαιρεσίες των αρχών, οι αδικίες, τα λάθη και οι παραλείψεις της εξουσίας αλλά και οι υπεύθυνες και αγαθές προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, οι θαρραλέες φωνές κάποιων τίμιων συνειδήσεων. Αυτό προφυλάσσει και την εξουσία από το να εκτραπεί σε αυθαιρεσίες ή να υποκύψει στο δέλεαρ της διαφθοράς.
Η κριτική είναι ο προβολές που θα φωτίσει έντονα κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, για να αποκαλύψει τον πλούτο ή το βούρκο της. Η κριτική είναι εκείνη που θα καυτηριάσει τα κακώς κείμενα, που θα μαστιγώσει τα δημόσια πρόσωπα για τις ατασθαλίες τους, που θα ξεσκεπάσει οτιδήποτε “σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας”. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Δημοκρατία είναι μια ηθική λειτουργία, μια άσκηση ήθους για τους πολίτες και για την εξουσία. Δεν ανέχεται ούτε καταδέχεται τη συγκάλυψη. Η σωστή και υπεύθυνη κριτική είναι ο θεματοφύλακας της ηθικής τάξης και ο ελεγκτής της ηθικής στάθμης της πολιτικής μας ζωής. Με αυτή την έννοια, η κριτική αποτελεί ένα από τους κύριους στυλοβάτες της Δημοκρατίας.